موسیقی ایران کی درست می شود

لابد شما هم مثل من گاهی از وضعیت نابسامان موسیقی ایرانی دلگیر می شوید و هماره از خود می پرسید کی این موسیقی مظلوم و همیشه توسری خور درست می شود. بعد هم اگر اهل طبابت باشید فوری یک نسخه برای آن می پیچید و اگر کمی محافظه کار باشید، در عالم رسانه و کتاب و مقاله و غیره، دربه در دنبال نسخه های پیچیده شده می گردید. بعدش هم جواب اندر جواب و نظر در مقابل نظر و به اصطلاح گفتمان فرهنگی پیش می آید و دست آخر به این می رسیم که پانزده هزار و پانصد و پنجاه و پنج سال پس از عصر حجر یعنی سال 2007 میلادی و 1386 خورشیدی خودمان، هنوز نمی توان تصویر یک ساز صد درصد ایرانی از تلویزیون ملی این کشور صاحب تمدن را به نظاره نشست. زنان هم نمی توانند تکخوانی کنند چون احتمالاً فساد ناشی ازآواز بانوان صد برابر فساد امثال شهرام جزایری است. اشعار شاعران جهانی شده کشورمان هم باید هفته ها و ماه ها در ممیزی وزارت ارشاد خاک بخورند تا مجوز اجرای آنها همراه با موسیقی ایرانی، تنها برای یک کنسرت یا یک نوار و سی دی مشخص صادر شود. اگر شعر مجوزدار برای کنسرت یا نوار دیگری بخواهد مورد استفاده قرار بگیرد، مجدداً باید ارزیابی شود تا مبادا در فاصله مجوز قبلی تا مجوز بعدی، ابیات بی جان روی کاغد، جان بگیرند و بر خلاف مصالح کشور تغییر هویت بدهند! بگذریم ...

گفت و گوی اخیر حسین علیزاده با رادیو صدای آمریکا که در نوع خود بی نظیر است، حاوی نکات جالبی بود. اول اینکه کاروان های فرهنگی و هنری و ورزشی ایران، هیچ گاه در مقابل تریبون های بزرگ و شناخته شده ای مثل BBC و CNN و VOA قرار نمی گیرند. حال به چه دلیل بماند. بنابراین حضور وی در مقابل دوربین رادیو صدای آمریکا یک بدعت رسانه ای از سوی هنرمندان  سرشناس داخل کشور محسوب می شود. اما مهم تر از این، سخنان صریح و بدون پرده علیزاده در خصوص فضای بسته هنری کشور است که منجر به پیدایش پدیده موسیقی های زیرزمینی شده است. اشاره او به برخی نکات بدیهی موسیقی جهان که در کشور ما همچنان مورد مناقشه قرار می گیرد، اگر چه تازه نیست ولی یادآوری آنها همواره دردآور است. گاهی یادمان می رود که با چه محدودیت های بی موردی دست و پنجه نرم می کنیم. از بس فکر و ذهن مان غرق در غنی سازی اورانیم شده است، از غنی سازی فرهنگی و هنری غافل شده ایم. با فناوری هسته ای می خواهیم به جنگ همه ناملایمات برویم. حتی می توانیم اثر منفی فیلم توهین آمیز و ضد ایرانی 300 را با تکنولوژی هسته ای خنثی کنیم. دیگر امثال سلمان رشدی هم نمی توانند با نوشتن کتاب "آیات شیطانی" به پیامبر صلح و رحمت توهین کنند.  باز هم بگذریم...

حال با این وضعیت شما فکر می کنید موسیقی ایران کی درست می شود؟ آیا اصولاً درست بشو هست یا نه؟ من البته مثل بعضی ها نا امید نیستم. حوصله نسخه پیچی هم ندارم. یعنی از بس این کار را کردم، کاغذهایم تمام شد. معتقدم هر گره ای بالاخره یک روزی باز می شود. فقط صبر و حوصله می خواهد که شکر خدا همگی به مقدار زیاد داریم. یا اگر کم داریم می توانیم از این مخدره که در عکس زیر دیده می شود، یاد بگیریم.

من فکر می کنم این دوشیزه که از ظواهرش پیداست هیچ نسبتی با فرهنگ ایرانی ندارد، کماکان با آثار شیخ سعدی علیه الرحمه آشنایی دارد. آنجا که می فرماید:

در نا امیدی بسی امید است                     پایان شب سیه سپید است

بنابراین موسیقی ایران سرانجام یک روزی درست می شود. البته مختصر هزینه ای دارد که چاره ای جز پرداخت آن نیست. فقط یک مقدار عمر ناقابل می خواهد که ماشاءا... در کشور ما فراوان ریخته است. تا دلت بخواهد، ندانم کاری می کاریم و بطالت درو می کنیم. این هم خودش هنری است که احتمالاً بر اساس شعر فردوسی، "نزد ایرانیان است و بس". در ضمن این نظریه اقتصادی یکی از اقتصاد دانان انگلیسی یا آمریکایی که می گوید "بزرگ ترین و با ارزش ترین سرمایه بشر، عمر اوست" به طور کلی غلط است!!!